خروشان بسر بر پراگند خاك * همه جامها كرد بر خويش چاك چنين گفت با لشكر افراسياب * كه ما را بر آمد سر از خورد و خواب همه كينه را چشم روشن كنيد * نهالى ز خفتان و جوشن كنيد چو برخاست آواى كوس از درش * بجنبيد بر بارگه لشكرش بزد ناى رويين و بر بست كوس * همى آسمان بر زمين داد بوس بگردنكشان خسرو آواز كرد * كه اى نامداران روز نبرد چو بر خيزد آواى كوس از دو روى * نجويد زمان مرد پرخاش جوى همه رزم را دل پر از كين كنيد * بايرانيان پاك نفرين كنيد خروش آمد و نالهء كرّ ناى * دم ناى رويين و هندى دراى زمين آمد از سم ّ اسپان به جوش * بابر اندر آمد فغان و خروش چو برخاست از دشت گرد سپاه * كس آمد بر رستم از ديده‌گاه كه آمد سپاهى چو كوه گران * همه رزم جويان كند آوران ز تيغ دليران هوا شد بنفش * برفتند با كاويانى درفش برآمد خروش سپاه از دو روى * جهان شد پر از مردم جنگجوى خور و ماه گفتى برنگ اندرست * ستاره بچنگ نهنگ اندرست سپهدار تركان بر آراست جنگ * گرفتند گوپال و خنجر بچنگ بيامد سوى ميمنه بارمان * سپاهى ز تركان دنان و دمان سوى ميسره كهرم تيغ زن * بقلب اندرون شاه با انجمن وزين روى رستم سپه بر كشيد * هوا شد ز تيغ يلان ناپديد بياراست بر ميمنه گيو و طوس * سواران بيدار با پيل و كوس چو گودرز كشواد بر ميسره * هجير و گرانمايگان يك سره بقلب اندرون رستم زابلى * زره دار با خنجر كابلى [ تو گفتى نه شب بود پيدا نه روز * نهان گشت خورشيد گيتى فروز ] شد از سم ّ اسپان زمين سنگ رنگ * ز نيزه هوا همچو پشت پلنگ تو گفتى هوا كوه آهن شدست * سر كوه پر ترگ و جوشن شدست بابر اندر آمد سنان و درفش * درفشيدن تيغهاى بنفش [ كشته شدن پيلسم به دست رستم ] بيامد ز قلب سپه پيلسم * دلش پر ز خون كرده چهره دژم چنين گفت با شاه توران سپاه * كه اى پر هنر خسرو نيك خواه گرايدونك از من ندارى دريغ * يكى باره و جوشن و گرز و تيغ ابا رستم امروز جنگ آورم * همه نام او زير ننگ آورم بپيش تو آرم سر و رخش او * همان خود و تيغ جهان بخش او ازو شاد شد جان افراسياب * سر نيزه بگذاشت از آفتاب به دو گفت كاى نام بردار شير * همانا كه پيلت نيارد به زير اگر پيل تن را بچنگ آورى * زمانه بر آسايد از داورى بتوران چو تو كس نباشد بجاه * بگنج و بتيغ و بتخت و كلاه بگردان سپهر اندر آرى سرم * سپارم ترا دختر و كشورم از ايران و توران دو بهر آن تست * همان گوهر و گنج و شهر آن تست